Op http://www.globalxs.nl/home/a/arfel/svf.htm had Erik oa een introductie en een interview met een ex-lid en nog wat spulletjes staan. Helaas is die site verdwenen maar heb ik toestemming zijn pages hier te gebruiken.
In 1982 en 1983 kreeg een tot dan toe onbekende beweging een grote dosis publiciteit over zich heen. De Engelse "School of Economic Science" werd ervan beschuldigd geen school te zijn waar filosofie werd onderwezen, maar een vreemde sekte te zijn waarvan de leerlingen werden gehersenspoeld.
De SES was niet nieuw: al sinds de jaren ‘30 bestaat de school, die in de eerste jaren onder leiding van de Britse econoom, filosoof en politicus Andrew MacLaren stond. De SES was in die tijd een studiegroep die de economie onderzocht.
Pas onder de leiding van Leon(ardo da Vinci) MacLaren (1910-1994), de zoon van Andrew, veranderde de school. Leon kwam in contact met de ideeën van een Armeense filosoof, Gurdjieff en zijn leerling Ouspensky. Deze filosofen beweerden, dat hij de oude wijsheid bezat die de mens onsterfelijk zou maken. Om onsterfelijk te worden moet je volgens hem je persoonlijkheid prijsgeven en je moet luisteren naar de "stem van binnen", die bij het Absolute (zo wordt God binnen de SES genoemd) hoort. De SES nam de leer van Gurdjieff over en begon zichzelf te beschouwen als de school die de oude waarheid moest bewaken.
Op nieuwjaarsdag 1960 kwam er een Indiase goeroe in Londen spreken: de Maharishi Mahesh Yogi (de Beatles zouden later zijn volgelingen worden). De SES ging al snel over op de leer van de Maharishi en vanaf dat jaar was de SES de Neo-Hindoeïstische beweging die het nu nog is. In april 1961 ontmoette de SES aan de rivier de Ganges in India een andere goeroe, de Shankaracharya van het Noorden. De leer van deze goeroe wordt nog altijd door de school gevolgd. De Waarheid was gevonden en als bonus bracht de goeroe een soort meditatie, de Transcendente Meditatie, met zich mee.
Niet alle leden van de school waren blij met deze "bekering" tot het Hindoeïsme en velen verlieten de school. De rampspoed was nog niet voorbij: er ontstond een meningsverschil tussen de school en de Maharishi. Veel leden besloten de school gedag te zeggen en de Indiase goeroe te volgen.
De school begon langzamerhand ook in andere landen succes te krijgen: vanaf de jaren ‘50 waren er "missionarissen" vanuit Londen gestuurd om in de rest van de wereld vergelijkbare scholen op te zetten. In 1962 werd in Amsterdam een school gesticht die nu bijna net zo groot is als de moederschool in Engeland: de School voor Filosofie. De SvF bezit onder andere dure panden in Amsterdam en een kapitaal landgoed, de Oxerhof, dichtbij Deventer. In Amsterdam, Arnhem, Breda, Delft, Den Haag, Deventer, Groningen, Hengelo, Hoorn, Leeuwarden, Rotterdam en Utrecht worden cursussen gegeven. De leiding in Nederland is in handen van Paul van Oyen.
In 1982 brak de hel voor de school in Engeland los: een boulevardblad publiceerde het verhaal van een wanhopige man die moest toezien hoe zijn vrouw van hem wegging door toedoen van een filosofiegroep. Dit blad was niet erg geïnteresseerd in de achtergrond van de sekte, maar de grote Engelse kranten waren dat wel. Er werd een onderzoek gestart en de resultaten waren schokkend: de school bleek heel wat minder onschuldig dan ze zich voordeed.
In Nederland besteedde het blad De Tijd aandacht aan de School voor Filosofie en Paul van Oyen kwam op de VARA-radio uitleg geven over de school. De tijd dat de school onbekend was en daardoor ongehinderd kon groeien, was voorbij.