Op http://www.globalxs.nl/home/a/arfel/svf.htm had Erik oa een introductie en een interview met een ex-lid en nog wat spulletjes staan. Helaas is die site verdwenen maar heb ik toestemming zijn pages hier te gebruiken.

Op zondag 22 september had ik een gesprek met Wendy Diekstra, zij is bijna één jaar lid geweest van de School voor Filosofie in Groningen.

Wendy kwam via een advertentie in de krant, waarin werd geadverteerd met cursussen filosofie en zelfkennis, op het spoor van de School voor Filosofie. De eerste indruk van de school was zeer goed; Wendy zegt hierover:
„Er heerste een fantastische sfeer in de groep, die ongeveer uit twaalf personen bestond. De tutor (een "leraar" van de SvF; dit zijn oud-leerlingen die de cursus hebben doorlopen) mocht ik graag. Ik voelde mij meteen op mijn gemak."

De lessen die Wendy aan de Herman Colleniusstraat in Groningen kreeg, waren heel algemeen en er werd weinig over de werkelijke bedoelingen van de school verteld. Een les begon met een kringgesprek: iedereen werd gevraagd wat hij/zij die week had meegemaakt met betrekking tot de behandelde lesstof. Achteraf bleek, dat de school van elke leerling een dossier bijhield. Er was altijd een notuliste bij de lessen aanwezig, zogenaamd om de kwaliteit van de lessen te meten en eventueel te verbeteren. De pauzes tussen de lessen waren kort (ongeveer een kwartier) en de leerlingen werden stiekem in de gaten gehouden.
„In het begin waren er nog mensen die vragen stelden, maar naarmate de cursus vorderde, werd dat steeds minder; op een subtiele manier werd het stellen van vragen ontmoedigd. Je moest soms behoorlijk aandringen om een antwoord op je vraag te krijgen. Wat er gebeurde in de hogere klassen wist je niet: in de pauzes werd alleen zacht gesproken en de leerlingen werden aangeraden niets wat met de school te maken had te vertellen aan buitenstaanders, omdat die het toch niet zouden begrijpen. De vrouw van de leider in Groningen, Agnes Wirahadiredja en haar vriendin, mevrouw Van Gemerden, gingen in de pauze bij groepjes leerlingen staan om de gesprekken te kunnen horen. Je moet mevrouw Wirahadiredja voorstellen als een kleine, vinnige vrouw en hoewel ze eens met voornaam en al in de krant is verschenen, durfde niemand er ook maar aan te denken, haar bij de voornaam te noemen. Sterker nog: wij kenden haar voornaam niet eens."

Het doen van oefeningen is in de school erg belangrijk. Wendy kreeg te maken met veel termen uit de oude Indiase taal Sanskriet, maar niet met de Transcendente Meditatie (dat zou pas later in de cursus plaatsvinden). Één van de oefeningen ging als volgt:
„We gingen recht op onze stoel zitten met onze handen op de knieën. Je maakte je gedachten leeg en de tutor nam het woord. Je ontspande je en lette alleen maar op de stem van de tutor en de stilte die na zijn woorden viel. Je werd heel rustig van deze oefening. Je gedachten leegmaken is een goede oefening: ga maar eens na wat voor onnodige gedachten jij hebt. Dat zijn er heel erg veel. Stel je voor hoeveel energie dat opslurpt; je kan die energie beter aan andere dingen besteden."

Met de ongelijkheid tussen man en vrouw kwam Wendy tijdens een werkkamp op het kapitale landgoed van de school, de Oxerhof, in aanraking. Zij en haar groep mochten niet op het landgoed verblijven (dat mochten alleen tutors en leerlingen uit hogere klassen), dus ze kampeerden op de dichtbij gelegen camping van de school.
„De kinderen wilden op een avond dat het kampvuur eerder aanging. Dat kon, maar dan moest er wel een vuurmeester aangesteld worden die de kinderen in de gaten kon houden. Niemand van de mannen had tijd voor deze taak en een moeder zei, dat ze wel vuurmeester wilde zijn. Haar aanbod werd genegeerd en één van de mannen moest zijn werk verzetten om op de kinderen te kunnen passen. Die avond vroegen wij om uitleg en we kregen te horen, dat vuurmeester een mannentaak was; we lachten daar om.

„De vrouwen uit de hogere klassen droegen allemaal lange rokken (één van de kledingvoorschriften van de school), zelfs al moesten ze het landhuis schilderen of in het bos werken. De school heeft een raar begrip van mannen- en vrouwentaken: Vrouwen mochten geen vuurmeester zijn, maar het veel zwaardere bomen rooien mocht wel door hen worden gedaan."

Een uitspraak van een ex-lid van de Engelse SES: „Mannen werd verteld dat vrouwen strikt gehoorzaam aan hen moesten zijn. Ze werden niet ontmoedigd om lichamelijk geweld te gebruiken als vrouwen niet gehoorzaamden."

Als een leerling een aantal jaren op de school zit, wordt hem of haar wijsgemaakt, dat de we-reld buiten de school slecht en zelfs satanisch is. Wendy kwam daar nog niet mee in aanraking, maar ze maakte wel het volgende mee op de Oxerhof:
„Op een avond gingen een paar leerlingen naar het dorp om een pilsje te drinken. Ze grapten dat ze de boze buitenwereld ingingen. Na alles wat ik te weten ben gekomen over de school, weet ik niet meer of dat als grap was bedoeld."

Wendy kreeg haar eerste twijfels over de bedoelingen van de school een paar weken voordat het derde trimester voorbij was, daarna volgden de gebeurtenissen zich snel op...
„Toevallig (hoewel, ik geloof niet meer in toevalligheden bij de school) was die week onze tutor ziek. In zijn plaats kwam mevrouw Wirahadiredja een verhaaltje vertellen over een grote feestelijke gebeurtenis die over een paar weken zou plaatsvinden. Speciaal hiervoor zou een man uit Engeland overkomen. Haar verhaal was zeer vaag. Ik had een raar gevoel over deze les, maar mijn medeleerlingen stelden mij gerust; zij zagen niets vreemds in Wirahadiredja's verhaal. De week daarna kwam onze tutor terug. We hebben hem uitgehoord en uiteindelijk werd duidelijk dat we onze ‘mantra', een woord dat je nodig hebt om te mediteren, zouden krijgen. Daarvoor moesten we bloemen, linnen en een "symbolisch bedrag" in geld (later bleek dat een weekloon te zijn) meenemen. Ook werd duidelijk, dat we voor een foto van de Shankaracharya moesten knielen en trouw moesten zweren. Dat nooit! Ik ga geen trouw zweren aan een kerel uit India die ik niet ken. Ik ging compleet in de war naar huis en op mijn werk in de b ibliotheek heb ik de School voor Filosofie in de encyclopedie opgezocht. Daarna heb ik twee boeken over de school besteld. Toen kwam ik erachter, waar de school écht voor stond en dat ons niets minder dan een Hindoeïstisch inwijdingsritueel stond te wachten. De week daarna, toen de lessen waren afgelopen, nam ik mijn hele groep mee naar de hoek van de straat, zodat we vanaf het schoolgebouw niet zichtbaar waren (het leek wel een samenzwering). Ik heb verteld wat ik wist en iedereen was verbaasd. De "leider" van onze groep zei toe, de boeken te willen lezen. Weer een week later werd ons tijdens de les gevraagd, wat we die week gedaan hadden. De "leider" van onze groep zei onomwonden dat hij een boek gelezen had en de waarheid kwam boven tafel. De tutor gaf, zoals gebruikelijk, geen antwoord op onze vragen. Die les hebben we niet afgemaakt. Na een tijdje liep iedereen weg, een verwarde tutor achterlatend. Ik vraag me wel eens af, wat er met mijn groep gebeurd was als ik geen twijfels had gekregen..."